En tiu endoma filmo adaptita de samnoma romano publikigita en 1937 de la belga Madeleine Bourdouxhe, la socia kunteksto restas volonte malpreciza kaj la agado precipe disvolviĝas ĉirkaŭ la korpo kaj la vizaĝo de la personoj: Ĝilo (laboranta en altfornego, en 1939), Eliza (lia edzino, kiu prizorgas la infanojn kaj la domon, ofte helpe de sia fratino Viktorino).
Ĉiutage, ŝi atendas la revenon de Ĝilo, la viro kiun ŝi amas kaj por kiu ŝi vivas.
Enkondukas la filmon kanto de Mistingeta "Mon Homme" ([Mia Viro], ekster la filmo ankaŭ iam kantita en esperanto de Alberta Casey, sed laŭ iom fuŝita versio anglalingva "My man"). Ĝilo, sufiĉe dolĉa komence de la filmo, iom post iom malmoliĝos dum Eliza, baraktanta por savi la familian unuon, devos alfronti pli kaj pli netolereblajn streĉiĝojn.
Fonteyne deklaris: "Mi volis ke la spektanto sekvu paŝon post paŝo tion, kio okazas al Eliza, ke senteblu la vidpunkto de Eliza[...]. Rilate kun "Une liaison pornographique" [Pornografia Ligado] (1999), kie abundis paroloj, mi opiniis ke sekvi la internan movon de personaro sen helpo de vortoj estus defio eksterordinara." (gajnita, kio igas la filmvidadon tre agrabla malgraŭ surtekstoj).
Por la luma kaj ombra pritraktado, Fonteyne inspiriĝis de verkoj de Vermeer kaj konsekritaj pentraĵoj.
Kelkaj scenoj estas filmitaj en la stratoj de la malnova Lieĝo (Belgio).

Teleŝargu la esperanto-surskribojn : Gilles.srt